Latinus_flagFR_flag

Lazari sepulcrum.

Fons : Johannes XI


Angelus Domini concavo umero tuo adhaeserat, Lazare, neque noveras.
Paulatim speciem umbrae induit. Tum ungues tui vitas particulis resectas inierunt. Vita absque ordine, vantitate imbuta.

Tibi oculi pleni lacrimis fuerunt, antequam te arcessivit. Et Angelus semetipsum contexuerat cum sale eorum. Enitebatur ut mundum aspiceret. Justitiam quaesitabat, hominem quaesitabat ut qui vere ita bonus sit, in sensu naturae eius, id est Angeli Domini.
Non tu quidem.

Tum sal ater factus erat tamquam sol mortuus, deinde, leniter, permisit ut mundus tuus corrueret. Quinque columina illa, quae animam tuam sustinebant, reversa sunt ad terram, primordia eorum.
Aqua eorum temporum quibus sitiebas, ignis qui efficiebat ut animus tuus in oculis tuis volitaret, aer qui permulta millia stellarum in sanguine tuo incendebat, deinde Alpha et Omega temporis, cuius fines se invicem blandimento fatali stringunt.

Ita mortuus erat Lazarus et sorores jam quartum diem lugebant eum.
Anima eius vero renidebat.

Angelus apud eum remanserat ut noctem eius comitaretur et somnia eius pergebant cum eo orare, quamquam mortuus erat. Cum jam eximietas venientis animam eius strinxerit, illa iterum lucescet.

Qui enim ad te venit, non in luce venit.
Non remanet exspectans te in contraria semitae parte.
Minime, venit unde venis, et sicut tibi fit, via eius cadit in pulverem post verstigia eius.